Reprezentacja Polski w piłce nożnej rozpoczęła swoją oficjalną działalność 18 grudnia 1921 roku, przegrywając w Budapeszcie z Węgrami 0:1. Od tego momentu biało-czerwoni na stałe wpisali się w krajobraz europejskiego futbolu, zdobywając w swojej ponad stuletniej historii złoty medal olimpijski oraz dwa brązowe medale mistrzostw świata.
Fundamenty pod sukcesy kadry położył Polski Związek Piłki Nożnej, założony 20 grudnia 1919 roku w Krakowie. Pierwsze zwycięstwo reprezentacji miało miejsce 28 maja 1922 roku w Sztokholmie, gdzie Polska pokonała Szwecję 2:1. Autorem pierwszej bramki dla drużyny narodowej został wówczas Józef Klotz, który skutecznie wykonał rzut karny.
Ważnym etapem rozwoju był mundial w 1938 roku we Francji, będący debiutem Polski na mistrzostwach świata. W pamiętnym starciu 1/8 finału przeciwko Brazylii, zakończonym porażką 5:6 po dogrywce, Ernest Wilimowski zdobył cztery gole. Wyczyn ten do dziś pozostaje jednym z najbardziej spektakularnych indywidualnych osiągnięć w historii turniejów rangi mistrzowskiej.
Początki kadry to okres budowania tradycji w starciach z silnymi rywalami z Europy Środkowej oraz debiut na igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924 roku. Rozwój drużyny, w tym pokolenia Wilimowskiego, został brutalnie przerwany przez wybuch II wojny światowej. Po 1947 roku reprezentacja rozpoczęła proces powojennej odbudowy struktur piłkarskich.